ເຫດໃດຈຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ (Bracing Pattern) ມີຜົນຕໍ່ການແຈກຢາຍແຮງທີ່ເກີດຂື້ນໃນຫອນເປັນເລື່ອງທີ່ສັບສົນ?

ເສາທີ່ເຮັດຈາກລວງເຊື່ອມຕໍ່ກັນເປັນຮູບແຂວນ (Lattice towers) ແມ່ນເປັນສ່ວນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງໂຄງສ້າງພື້ນຖານສຳລັບການສື່ສານທີ່ທັນສະໄໝ, ໂດຍຮັບນ້ຳໜັກຂອງແອນເຕັນນາທີ່ໜັກ, ອຸປະກອນການສົ່ງສັນຍາ, ແລະ ສ່ວນປະກອບອື່ນໆທີ່ສຳຄັນ, ໃນເວລາທີ່ຕ້ານທານກັບອຳນາດທີ່ເກີດຈາກສິ່ງແວດລ້ອມທີ່ຮຸນແຮງ. ຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງໂຄງສ້າງເຫຼົ່ານີ້ຂຶ້ນກັບການຖ່າຍໂອນແຮງຈາກແຮງທີ່ຖືກນຳໃຊ້ຜ່ານໂຄງສ້າງໄປຫາຮາກຖານຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ໃນບັນດາທຸກໆປັດໄຈທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການອອກແບບ, ຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ເສົາ (bracing pattern) ແມ່ນເປັນປັດໄຈທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນການຄວບຄຸມປະສິດທິພາບຂອງການແຈກຢາຍແຮງ, ເຊິ່ງກຳນົດວ່າແຮງຈະໄຫຼຜ່ານໂຄງສ້າງຢ່າງເປັນລະບົບ ຫຼື ຈະເກີດການລວມຕົວຂອງແຮງຢ່າງອັນຕະລາຍທີ່ຈຸດທີ່ອ່ອນແອ. ການເຂົ້າໃຈເຫດຜົນທີ່ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ເສົາມີບົດບາດທີ່ສຳຄັນດັ່ງກ່າວ ຕ້ອງອີງໃສ່ການວິເຄາະເຖິງກົດເກນພື້ນຖານຂອງການເຮັດວຽກຂອງເສົາທີ່ເຮັດຈາກລວງເຊື່ອມຕໍ່ກັນເປັນຮູບແຂວນໃຕ້ສະພາບການຮັບແຮງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ຄວາມສຳພັນດ້ານເລຂາຄະນິດສາດລະຫວ່າງສ່ວນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເສົາ (bracing members) ແລະ ສ່ວນທີ່ເປັນຫຼັກ (primary chords), ແລະ ກົດເກນດ້ານວິສະວະກຳທີ່ເຮັດໃຫ້ບາງຮູບແບບມີຄວາມເໝາະສົມຫຼາຍກວ່າເດີມສຳລັບການນຳໃຊ້ທີ່ເປັນເອກະລັກ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ໃຊ້ເພື່ອຄວບຄຸມຄວາມເຄື່ອນໄຫວ (bracing pattern) ມີຜົນກະທົບໂດຍກົງຕໍ່ການຕອບສະຫນອງຂອງເສົາເຄືອຂ່າຍ (lattice tower) ຕໍ່ການບີບອັດຕາມແກນ (axial compression), ກຳລັງລົມດ້ານຂ້າງ (lateral wind forces), ອານຸພາບບິດ (torsional moments), ແລະ ສະຖານະການທີ່ມີການຮັບປະສົມກັນຈາກການເຄື່ອນໄຫວຕ່າງໆ (combined loading scenarios) ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນໄລຍະເວລາໃຊ້ງານປົກກະຕິ. ເມື່ອຖືກອອກແບບຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ໃຊ້ເພື່ອຄວບຄຸມຄວາມເຄື່ອນໄຫວຈະສ້າງເສັ້ນທາງຮັບກຳລັງຫຼາຍເສັ້ນ (multiple load paths) ເພື່ອແຈກຢາຍກຳລັງທີ່ຖືກນຳເຂົ້າໄປທົ່ວສ່ວນປະກອບທາງໂຄງສ້າງຈຳນວນຫຼາຍ, ເພື່ອປ້ອງກັນການຮັບກຳລັງເກີນຂອບເຂດຂອງສ່ວນປະກອບເດີ່ยวໆ ແລະ ຮັບປະກັນຄວາມສາມາດໃນການເຮັດວຽກຊ້ຳ (redundancy) ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມປອດໄພທັງໝົດດີຂຶ້ນ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ໃຊ້ເພື່ອຄວບຄຸມຄວາມເຄື່ອນໄຫວທີ່ອອກແບບບໍ່ດີຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການລວມຕົວຂອງຄວາມເຄັ່ນ (stress concentrations), ນຳເຂົ້າຄວາມເຄັ່ນບິດທີສອງ (secondary bending moments) ໃນສ່ວນປະກອບທີ່ອອກແບບມາເພື່ອຮັບກຳລັງຕາມແກນເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ຫຼຸດທຳມາດຂອງເສົາໃນການຕ້ານກັບກຳລັງທີ່ເກີດຈາກການປ່ຽນແປງຢ່າງໄວວ່າ (dynamic forces) ດັ່ງເຊັ່ນ: ລົມພັດ (wind gusts), ການເກີດນ້ຳກ້ອນ (ice accumulation), ແລະ ເຫດການດິນໄຫວ (seismic events). ບົດຄວາມນີ້ສຶກສາເຖິງເຫດຜົນທາງກົງກາຍ (mechanical reasons) ທີ່ເຮັດໃຫ້ການເລືອກຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ໃຊ້ເພື່ອຄວບຄຸມຄວາມເຄື່ອນໄຫວ (bracing pattern selection) ມີຜົນກະທົບພື້ນຖານຕໍ່ປະສິດທິພາບຂອງເສົາເຄືອຂ່າຍ (lattice tower performance), ໂດຍການວິເຄາະການປະສານງານລະຫວ່າງຮູບຮ່າງທາງເລຂາຄະນິດ (geometric configuration) ແລະ ພຶດຕິກຳທາງໂຄງສ້າງ (structural behavior), ແລະ ສະເໜີຄຳແນະນຳທີ່ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ວິສະວະກອນທີ່ຮັບຜິດຊອບການອອກແບບ, ປະເມີນຜົນ, ແລະ ຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບການປັບປຸງເສົາ.

ພື້ນຖານການເຄື່ອນທີ່ຂອງການຖ່າຍໂອນແຮງໃນໂຄງສ້າງເສາເຕົາ

ເສັ້ນທາງຫຼັກຂອງການຮັບແຮງ ແລະ ບົດບາດຂອງການຈັດຮູບສາມແຫຼ່ມ

ເທີ່ງສາງຮູບແຂວນເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນລະບົບຕົ້ນໄມ້ສາມມິຕິ ໂດຍທີ່ອົງປະກອບໂຄງສ້າງຈະຮັບພາລະທີ່ເປັນແກນ (axial forces) ຫຼາຍກວ່າພາລະທີ່ເກີດຈາກການງອ (bending moments). ຄວາມມີປະສິດທິພາບນີ້ເກີດຈາກການຈັດຮູບເປັນຮູບສາມແຈ (triangulation) ເຊິ່ງເປັນຫຼັກການດ້ານເລຂາຄະນິດສາດທີ່ບອກວ່າ ຮູບສາມແຈຈະຄົງທີ່ໃຕ້ການຮັບພາລະ ແຕ່ຮູບຫຼາຍແຈອື່ນໆຈະເກີດການເปลີ່ນຮູບຖ້າບໍ່ໄດ້ຖືກປົກປ້ອງຢ່າງເໝາະສົມ. ລັກສະນະການປົກປ້ອງນີ້ຈະສ້າງເປັນເຊວລູກປີ້ນ (triangular cells) ທົ່ວທັງເທີ່ງສາງ ເຊິ່ງເປັນພື້ນຖານຂອງໂຄງສ້າງທີ່ໃຫ້ພາລະທີ່ຖືກນຳເຂົ້າມາສົ່ງຜ່ານຈາກຈຸດທີ່ຖືກນຳເຂົ້າໄປຍັງຮາກຖານ. ເມື່ອມີການນຳເຂົ້າພາລະຈາກເຄື່ອງຮັບ-ສົ່ງ (antenna loads), ພາລະຈາກທິດທາງລົມ, ຫຼື ພາລະພາຍນອກອື່ນໆເຂົ້າສູ່ເທີ່ງສາງ ພາລະເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກແຍກອອກເປັນສ່ວນປະກອບຕ່າງໆ ແລ້ວເດີນທາງຜ່ານລັກສະນະການປົກປ້ອງເປັນພາລະດຶງ (tension forces) ແລະ ພາລະກົດ (compression forces) ໃນອົງປະກອບແຕ່ລະຊິ້ນ. ປະສິດທິຜົນຂອງການສົ່ງຜ່ານພາລະນີ້ຂຶ້ນກັບວ່າ ລັກສະນະການປົກປ້ອງນັ້ນຈະໃຫ້ເສັ້ນທາງທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ຕໍ່ເນື່ອງ ເຊິ່ງສອດຄ່ອງກັບທິດທາງຂອງພາລະທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາໃຊ້ງານຫຼືບໍ່.

ການຈັດຮຽງທາງເລຂາຄະນິດຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ໃຊ້ເພື່ອຄຳນວນຄວາມແໜ້ນແຟງ ກຳນົດເຖິງເສັ້ນທາງທີ່ຮັບແຮງທີ່ມີຄວາມແໜ້ນແຟງ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນ ເທື່ອບໍ່ແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ມີຄວາມຍືດຫຸ່ນ ແລະ ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເກີດຜົນກະທົບທີສອງ. ໃນຮູບແບບການຄຳນວນຄວາມແໜ້ນແຟງທີ່ດີ, ເສັ້ນທາງທີ່ຮັບແຮງຫຼັກຈະສອດຄ່ອງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບທິດທາງຂອງແຮງທີ່ເດັ່ນຊັດ, ເຊິ່ງຈະຫຼຸດຜ່ອນການເບື່ອນມຸມທີ່ແຮງຕ້ອງເດີນທາງຜ່ານໂຄງສ້າງ. ການສອດຄ່ອງນີ້ຈະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງແຮງໃນແຕ່ລະຊິ້ນສ່ວນ, ແບ່ງແຣກແຮງໄດ້ຢ່າງເທົ່າທຽມກັນທົ່ວທັງພື້ນທີ່ຂ້າມ, ແລະ ຈຳກັດການເບື່ອນທີ່ອາດຈະນຳໄປສູ່ບັນຫາດ້ານການໃຊ້ງານ ຫຼື ສະຖານະການທີ່ໂຄງສ້າງລົ້ມສະລັບຕໍ່ເນື່ອງ. ຮູບແບບການຄຳນວນຄວາມແໜ້ນແຟງຍັງກຳນົດຄວາມຍາວທີ່ມີປະສິດທິຜົນຂອງການຫຼຸດລົງ (buckling) ຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ຮັບແຮງກົດ, ເຊິ່ງເປັນປັດໄຈທີ່ສຳຄັນທີ່ກຳນົດຄວາມສາມາດຂອງຊິ້ນສ່ວນໃນການຕ້ານທານແຮງຕາມແນວແຖວໂດຍບໍ່ເກີດການລົ້ມສະລັບກ່ອນເວລາ. ໂດຍການສ້າງຈຸດຄຳນວນຄວາມແໜ້ນແຟງລະຫ່ວາງ, ຮູບແບບນີ້ຈະແບ່ງຊິ້ນສ່ວນທີ່ຍາວອອກເປັນສ່ວນທີ່ສັ້ນກວ່າ ທີ່ມີຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການຫຼຸດລົງ (critical buckling load) ສູງຂຶ້ນ, ເຊິ່ງເພີ່ມຄວາມສາມາດທັງໝົດໃນການຮັບແຮງຂອງໂຄງສ້າງທີ່ເປັນທາງເທິງ (tower) ໂດຍບໍ່ຕ້ອງເພີ່ມນ້ຳໜັກວັດຖຸຢ່າງມີນັກ.

ການຈັດສົ່ງແຮງຕັ້ງແຕ່ແນວຕັ້ງ ແລະ ແນວຂ້າງຜ່ານລະບົບການຄ້ຳຈຸນ

ແຮງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການບີບອັດຕາມແນວຕັ້ງຈາກອຸປະກອນເຄື່ອງຮັບ-ສົ່ງສັນຍາ, ແຖບເທິງ, ແລະ ນ້ຳໜັກຂອງຫໍທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຕົວມັນເອງ ຈະຖ່າຍໂອນເຂົ້າໄປໃນສ່ວນມຸມຂອງຫໍ ຫຼື ສ່ວນຫຼັກຂອງໂຄງສ້າງແບບເສົາເຊື່ອມ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ລັກສະນະການເຊື່ອມຕໍ່ (bracing pattern) ມີບົດບາດສຳຄັນເຖິງແມ່ນວ່າກໍລະນີການຮັບແຮງນີ້ຈະເບິ່ງຄືນີ້ງ່າຍດາຍ, ເນື່ອງຈາກມັນຊ່ວຍປ້ອງກັນການບີບອັດ (buckling) ຂອງສ່ວນທີ່ຖືກບີບອັດເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ຮັບປະກັນວ່າການແບ່ງແຮງລະຫວ່າງເສົາຫຼາຍເສົາຈະຄົງທີ່ແລະສົມດຸນ. ເມື່ອເສົາໜຶ່ງຮັບແຮງທີ່ສູງຂຶ້ນເລັກນ້ອຍເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ຖືກຕ້ອງໃນການກໍ່ສ້າງ, ການຢູ່ຕຳແໜ່ງທີ່ບໍ່ສົມດຸນຂອງຮາກເສົາ, ຫຼື ການຕິດຕັ້ງອຸປະກອນເຄື່ອງຮັບ-ສົ່ງສັນຍາທີ່ບໍ່ສົມດຸນ, ລັກສະນະການເຊື່ອມຕໍ່ຈະແບ່ງແຮງທີ່ເກີນໄປໄປໃຫ້ເສົາທີ່ຢູ່ຕິດກັນຜ່ານແຮງຕັດ (shear forces) ໃນສ່ວນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່. ກົນໄກການແບ່ງແຮງນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນການຮັບແຮງເກີນຂອງເສົາແຕ່ລະເສົາ ແລະ ຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງໂຄງສ້າງໄວ້ ເຖິງແມ່ນວ່າສະພາບເລີ່ມຕົ້ນຈະເບິ່ງຕ່າງໄປຈາກສິ່ງທີ່ຄາດຄະເນໄວ້ໃນການອອກແບບ. ຄວາມແຂງແຮງ (stiffness) ແລະ ລັກສະນະການຈັດວາງຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ (bracing configuration) ຈະກຳນົດຢ່າງເປັນທາງການວ່າ ການແບ່ງແຮງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ດີເທົ່າໃດ ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຕົວທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນບ່ອນທີ່ເປັນເພີ່ງຈະຫາຍໄປໄດ້ໄວເທົ່າໃດທົ່ວທັງໂຄງສ້າງ.

ກຳລັງດ້ານຂ້າງຈາກຄວາມກົດດັນຂອງລົມເປັນສະພາບການອອກແບບທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບຫໍສື່ສານສ່ວນໃຫຍ່, ແລະຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນການຈັດການກຳລັງເຫຼົ່ານີ້. ຄວາມກົດດັນຂອງລົມເຮັດງານຕໍ່ເຂດທີ່ຖືກໂປຣເຈັກໄວ້ຂອງຫໍ, ສ້າງທັງບັນດາບິດທີ່ເກີດຂຶ້ນທັງໝົດ ແລະຄວາມກົດດັນທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນຈຸດໆ ໃນແຕ່ລະດ້ານ. ຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ຕ້ອງສົ່ງຜ່ານກຳລັງດ້ານຂ້າງເຫຼົ່ານີ້ຈາກດ້ານທີ່ຮັບລົມໄປຍັງດ້ານທີ່ຫຼັງລົມ, ເປັນການປ່ຽນຄວາມກົດດັນທີ່ແຈກຢາຍອອກເປັນກຳລັງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊິ້ນສ່ວນຕ່າງໆ ເຊິ່ງທັງໝົດຈະຖືກແກ້ໄຂໃຫ້ເປັນກຳລັງທີ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ຮາກຖານ. ຮູບຮ່າງທາງເລຂາຄະນິດຂອງ ຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ ກຳນົດປະສິດທິພາບຂອງເຄື່ອງຈັກຖ່າຍໂອນແຮງນີ້ ໂດຍຮູບແບບບາງຢ່າງສ້າງເສັ້ນທາງທາງທີ່ຊັດເຈນຕາມແນວທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບແຮງລົມທີ່ເກີດຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ຮູບແບບອື່ນໆຕ້ອງໃຫ້ແຮງໄຫຼ່ຜ່ານຊິ້ນສ່ວນຫຼາຍໆຊິ້ນຕາມລຳດັບ ສົ່ງຜົນໃຫ້ແຮງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊິ້ນສ່ວນ ແລະ ການເບື່ອງ (deflections) ເພີ່ມຂຶ້ນ. ນອກຈາກນີ້ ຮູບແບບຂອງການເຮັດຄວາມແໜ້ນ (bracing pattern) ຍັງຕ້ານທີ່ຈະເກີດບັນຫາການບິດ (torsional moments) ທີ່ເກີດຈາກການເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນຈຸດກາງ (eccentric loading) ຫຼື ລົມທີ່ເຂົ້າມາເປັນມຸມເອີງ (oblique angles) ໂດຍໃຫ້ຄວາມແໜ້ນຕໍ່ການບິດ (torsional stiffness) ທີ່ຈຳເປັນເພື່ອປ້ອງກັນການບິດຫຼາຍເກີນໄປ ເຊິ່ງອາດຈະເຮັດໃຫ້ອຸປະກອນທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ເສຍຫາຍ ຫຼື ບັນຫາຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງໂຄງສ້າງ.

ຮູບແບບຂອງການເຮັດຄວາມແໜ້ນ (Bracing Pattern) ແລະ ຜົນກະທົບທາງດ້ານໂຄງສ້າງ

ການຈັດແຈງການເຮັດຄວາມແໜ້ນແບບເສັ້ນທາງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງດຽວ ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງສອງເສັ້ນ

ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ເປັນພື້ນຖານທີ່ສຸດໃນການອອກແບບຮູບແບບຂອງລະບົບການຊ່ວຍຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງ (bracing pattern) ແມ່ນແຍກລະບົບເສົາເຊີງດຽວ (single diagonal systems) ອອກຈາກລະບົບເສົາເຊີງຄູ່ ຫຼື ລະບົບທີ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ເສົາເຊີງຂ້າມ (double diagonal or cross-braced configurations). ລະບົບເສົາເຊີງດຽວໃຊ້ເສົາເຊີງດຽວຕໍ່ໜຶ່ງດ້ານຂອງແຜ່ນ (panel face) ເຊິ່ງສ້າງເປັນຮູບແບບທີ່ມີຮູບສາມແຫຼ່ມ (triangulated pattern) ໂດຍໃຊ້ວັດຖຸນ້ອຍທີ່ສຸດ. ລະບົບນີ້ຕ້ານການເຄື່ອນທີ່ດ້ານຂ້າງ (lateral loads) ໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບໃນທິດທາງດຽວ, ໂດຍເສົາເຊີງຈະເຮັດວຽກຢູ່ໃນສະພາບການດຶງ (tension) ເມື່ອມີກຳລັງດັນເຂົ້າມາຕໍ່ມັນ, ແລະ ຈະເຮັດວຽກຢູ່ໃນສະພາບການກົດ (compression) ເມື່ອທິດທາງຂອງກຳລັງປ່ຽນທິດ. ແຕ່ວ່າ, ເສົາເຊີງທີ່ບາງເກີນໄປມັກຈະບໍ່ສາມາດຮັບກຳລັງກົດໄດ້ຫຼາຍກ່ອນທີ່ຈະເກີດການຄື້ນ (buckling), ສະນັ້ນລະບົບເສົາເຊີງດຽວຈຶ່ງເປັນລະບົບທີ່ຕ້ານການເຄື່ອນທີ່ດ້ານຂ້າງໄດ້ດີເພີ່ງໃນທິດດຽວເທົ່ານັ້ນ (one-way bracing) ເຊິ່ງເຮັດວຽກຢູ່ໃນສະພາບການດຶງ. ຂໍ້ຈຳກັດນີ້ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດໃນສະຖານະການທີ່ກຳລັງປ່ຽນທິດ, ແລະ ອາດຈະຕ້ອງໃຊ້ລະບົບເສົາເຊີງຄູ່ (double diagonal patterns) ໃນເວລາທີ່ການຕ້ານການເຄື່ອນທີ່ດ້ານຂ້າງໃນທັງສອງທິດ (bidirectional resistance) ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການປະຕິບັດງານ ແລະ ຄວາມປອດໄພຂອງໂຄງສ້າງ.

ຮູບແບບການເສີມດ້ວຍເສັ້ນທະແນງທີ່ເປັນຄູ່ ຫຼື ຮູບແບບການເສີມຂ້າມກັນ ປະກອບດ້ວຍສອງເສັ້ນທະແນງຕໍ່ແຕ່ລະບ່ອງ (panel) ເຊິ່ງຂ້າມກັນເພື່ອປະກອບເປັນຮູບ X ພາຍໃນແຕ່ລະບ່ອງຮູບສີ່ແຈ. ການຈັດແຕ່ງນີ້ຮັບປະກັນວ່າ ບໍ່ວ່າທິດທາງຂອງແຮງດ້ານຂ້າງຈະເປັນແນວໃດ ເສັ້ນທະແນງເສັ້ນໜຶ່ງຈະເຮັດວຽກຢູ່ໃນສະຖານະການດຶງ (tension) ເสมຳ ແລະ ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຕ້ານແຮງດ້ານຂ້າງ ໃນຂະນະທີ່ເສັ້ນທະແນງທີ່ຢູ່ໃນສະຖານະການກົດ (compression) ອາດຈະເກີດການຄຸ້ມຄອງ (buckle) ແຕ່ຈະມີຜົນກະທົບເຊີງລົບທີ່ໜ້ອຍຫຼາຍ. ຄວາມເກີນເດີນ (redundancy) ຂອງຮູບແບບການເສີມນີ້ໃຫ້ຄວາມຕ້ານທາງດ້ານຂ້າງໄດ້ທັງສອງທິດທາງ ປັບປຸງຄວາມແຂງແຮງຕໍ່ການບິດ (torsional stiffness) ແລະ ສ້າງເສັ້ນທາງຮັບແຮງເພີ່ມເຕີມ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມແຂງແຮງໂດຍລວມຂອງໂຄງສ້າງດີຂຶ້ນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຮູບແບບການເສີມທີ່ເປັນຄູ່ຕ້ອງໃຊ້ວັດສະດຸຫຼາຍຂຶ້ນ ສ້າງຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ຫຼາຍຂຶ້ນ ເຊິ່ງຕ້ອງມີການອອກແບບ ແລະ ການຜະລິດຢ່າງລະອອນ ແລະ ນຳເອົາຈຸດທີ່ເສັ້ນທະແນງຂ້າມກັນເຂົ້າມາໃນການພິຈາລະນາຢ່າງລະອອນເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການຮີດກັນ ແລະ ຮັບປະກັນວ່າເສັ້ນທັງສອງຈະສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່. ການເລືອกระຫວ່າງຮູບແບບການເສີມດ້ວຍເສັ້ນທະແນງດຽວ ຫຼື ຮູບແບບການເສີມດ້ວຍເສັ້ນທະແນງເປັນຄູ່ ຈະມີຜົນຕໍ່ລັກສະນະການແຈກຢາຍແຮງຂອງຫ້ອງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຂື້ນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ຕ້ອງເຂົ້າກັນໄດ້ກັບສະພາບການຮັບແຮງທີ່ຄາດວ່າຈະເກີດຂື້ນ ປັດໄຈດ້ານຄວາມປອດໄພ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດດ້ານເສດຖະກິດທີ່ຄຸມຄອງໂຄງການ.

ຮູບແບບການເສີມແຂງ K, ຮູບແບບການເສີມແຂງ V, ແລະ ຮູບແບບເຊີຣ໌ໂວນໃນການນຳໃຊ້ທາວເວີ

ນອກຈາກການຈັດແຖວທາງເສັ້ນທະແຍງທີ່ງ່າຍດາຍແລ້ວ ລູກສູດການປະກົດຕົວຂອງການເຮັດຄວາມແຂງແຮງທີ່ມີຄວາມຊຳນິຊຳນານຫຼາຍຢ່າງໄດ້ພັດທະນາຂຶ້ນສຳລັບການນຳໃຊ້ໃນໂຄງສ້າງເສົາທີ່ເຮັດຈາກເຄືອຂ່າຍ (lattice tower) ໂດຍແຕ່ລະລູກສູດຈະໃຫ້ຂໍ້ດີທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນການແຈກຢາຍແຮງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃຕ້ສະພາບການທີ່ເປັນເອກະລັກ. ລູກສູດການເຮັດຄວາມແຂງແຮງແບບ K-bracing ມີສອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ເປັນເສັ້ນທະແຍງທີ່ປະສານກັນຢູ່ທີ່ຈຸດກາງຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ຢູ່ໃນທິດທາງແນວນອນ ຫຼື ແນວຕັ້ງ ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຮູບຮ່າງຄ້າຍຄືຕົວອັກສອນ 'K' ເມື່ອເບິ່ງຈາກດ້ານຂ້າງ. ລູກສູດການເຮັດຄວາມແຂງແຮງແບບນີ້ຈະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຍາວທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການສະຫນັບສະຫນູນຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ເປັນແນວຕັ້ງ (vertical chord members) ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມສາມາດຕ້ານການບີບຄືນ (buckling capacity) ຂອງມັນເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ ແລະ ສາມາດໃຊ້ຄວາມສູງຂອງແຕ່ລະບ່ອນ (panel heights) ທີ່ຍາວຂຶ້ນໄດ້ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ເປັນແນວຕັ້ງທີ່ມີຂະໜາດໃຫຍ່ຂຶ້ນ. ການຈັດຕັ້ງແບບ K-bracing ນີ້ສ້າງເສັ້ນທາງທີ່ມີປະສິດທິຜົນໃນການຖ່າຍແຮງທັງສຳລັບແຮງທີ່ເປັນແນວຕັ້ງ ແລະ ແຮງທີ່ເປັນແນວຂ້າງ (lateral forces) ໂດຍການແຈກຢາຍແຮງໄປທົ່ວທັງໝົດຂອງພື້ນທີ່ຂ້າງຂອງເສົາຢ່າງເທົ່າທຽມກັນ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຍາວທັງໝົດຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ໃຊ້ເຮັດຄວາມແຂງແຮງໃຫ້ໜ້ອຍທີ່ສຸດ. ອີງຕາມນີ້ ຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ກາງເຊິ່ງເປັນຈຸດທີ່ຊິ້ນສ່ວນຫຼາຍຊິ້ນປະສານກັນນີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງມີການອອກແບບຢ່າງລະອຽດເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມສາມາດໃນການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ເພີ່ມພູນ ແລະ ຫຼີກເວັ້ນການລວມຕົວຂອງຄວາມເຄັ່ງຕຶງ (stress concentrations) ທີ່ອາດຈະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງແຕກຫັກຈາກຄວາມເຄັ່ງຕຶງຊົ້າໆ (fatigue cracks) ໃຕ້ການເຄື່ອນທີ່ທີ່ເກີດຂຶ້ນຊົ້າໆ (cyclic loading).

ຮູບແບບການເສີມແຂງດ້ວຍ V-bracing ແລະ chevron ຈະຈັດຕັ້ງສອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນເສັ້ນທີ......

ການປັບປຸງຂອງເວີຣ໌ນ ແລະ ປຣັດທ໌ ສຳລັບຫອລວມ

ເສາທີ່ເຮັດຈາກເຄືອຂ່າຍມັກປັບໃຊ້ຮູບແບບເຄືອຂ່າຍດັ້ງເດີມທີ່ພັດທະນາຂຶ້ນສຳລັບວິສະວະກຳສະພານ ໂດຍເປັນພິເສດຮູບແບບເຄືອຂ່າຍ Warren ແລະ Pratt ທີ່ໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວວ່າມີປະສິດທິຜົນໃນການແຈກຢາຍແຮງ. ຮູບແບບເຄືອຂ່າຍ Warren ມີສ່ວນເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເອີ້ນວ່າ 'diagonal members' ທີ່ເປັນລຳດັບສັບສົນ ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ 'alternating diagonal members' ທີ່ເອີ້ນວ່າ 'sloping in opposite directions' ໃນແຕ່ລະສ່ວນທີ່ຕໍ່ກັນ ເຮັດໃຫ້ເກີດຮູບແບບເປັນຮູບຊ້ອນ (zigzag pattern) ໂດຍບໍ່ມີສ່ວນເຊື່ອມຕໍ່ແທງຕັ້ງ (vertical web members) ລະຫວ່າງສ່ວນເທິງ (top chords) ແລະ ສ່ວນລຸ່ມ (bottom chords). ເມື່ອນຳໃຊ້ຮູບແບບນີ້ເປັນສ່ວນຊ່ວຍຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງໃຫ້ເສາທີ່ເຮັດຈາກເຄືອຂ່າຍ (lattice tower bracing) ຈະເຮັດໃຫ້ໄດ້ຮູບຮ່າງທີ່ເປັນລຳດັບ ແລະ ສົມໍາທຽບກັນໄດ້ງ່າຍ ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ການຜະລິດງ່າຍຂຶ້ນ ແລະ ຮັບປະກັນຄວາມສົມໍາທຽບກັນຂອງການແຈກຢາຍແຮງທົ່ວທັງຄວາມສູງຂອງເສາ. ຮູບແບບການຊ່ວຍຮັກສາຄວາມໝັ້ນຄົງແບບ Warren ມີປະສິດທິພາບສູງໃນການຕ້ານທັງແຮງຕັ້ງ (vertical loads) ແລະ ແຮງຂ້າງ (lateral loads) ໂດຍສ່ວນເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເອີ້ນວ່າ 'diagonal members' ຈະຮັບແຮງທີ່ຄ່ອນຂ້າງເທົ່າທຽມກັນ ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ການກຳນົດຂະໜາດຂອງສ່ວນເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ ການອອກແບບຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ເປັນໄປໄດ້ງ່າຍ. ຄວາມເອີ້ງຂອງສ່ວນເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ເປັນລຳດັບສັບສົນ (alternating slope of diagonals) ຮັບປະກັນວ່າໃນເງື່ອນໄຂການຮັບແຮງສ່ວນຫຼາຍ ສ່ວນໜຶ່ງຂອງສ່ວນເຊື່ອມຕໍ່ຈະເຮັດວຽກຢູ່ໃນສະຖານະການດຶງ (tension) ແລະ ອີກສ່ວນໜຶ່ງຈະເຮັດວຽກຢູ່ໃນສະຖານະການກົດ (compression) ເຖິງແມ່ນຈະບໍ່ແນ່ນອນວ່າຈະເທົ່າກັບຮ້ອຍລະ 50% ແຕ່ກໍເປັນການຮັບປະກັນຄວາມສົມດຸນຂອງການເຮັດວຽກຂອງໂຄງສ້າງ (balanced structural behavior) ເຊິ່ງຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດຮູບແບບຄວາມເຄັ່ງຕົວທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ (concentrated stress patterns).

ຮູບແບບຂອງເສົາປະກອບທີ່ເປັນລັກສະນະ Pratt truss ຈັດໃຫ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ເອີ້ນວ່າ diagonal members ເອີ້ງໄປທາງສູນກາງຂອງໂຄງສ້າງເມື່ອຢູ່ໃຕ້ການຮັບພາລະທີ່ປົກກະຕິ, ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ເອີ້ງໄປທາງທຽງ (diagonals) ຢູ່ໃນສະພາບຖືກດຶງ (tension) ແລະ ຊິ້ນສ່ວນທີ່ຕັ້ງຕັ້ງ (verticals) ຢູ່ໃນສະພາບຖືກກົດ (compression) ສຳລັບການຮັບພາລະທີ່ເກີດຂື້ນບໍ່ເທົ່າໃດ. ຮູບແບບນີ້ເຮັດໃຫ້ການຈັດສັນວັດສະດຸມີປະສິດທິພາບສູງສຸດ ເນື່ອງຈາກຊິ້ນສ່ວນທີ່ຖືກດຶງ (tension members) ສາມາດຜະລິດໃຫ້ເບົາກວ່າຊິ້ນສ່ວນທີ່ຖືກກົດ (compression members) ທີ່ມີຄວາມສາມາດເທົ່າກັນ ເນື່ອງຈາກວ່າມັນບໍ່ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເກີດການຄຸ້ມ (buckling). ໃນການນຳໃຊ້ກັບເສົາທີ່ເຮັດຈາກເຄືອຂ່າຍ (lattice tower), ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ແບບ Pratt ຈະເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບເມື່ອພາລະທີ່ເກີດຂື້ນຫຼາຍທີ່ສຸດສອດຄ່ອງກັບຄວາມຄາດຫວັງທີ່ຖືກອອກແບບໄວ້ໃນຮູບແບບນີ້. ອີງຕາມນີ້, ພາລະທີ່ປ່ຽນທິດທາງ (load reversal) ຈາກການປ່ຽນທິດທາງຂອງລົມ ຫຼື ພາລະຈາກອາກາດເຮັດໃຫ້ເກີດເຫດສືນ (seismic forces) ອາດຈະເຮັດໃຫ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ເອີ້ງໄປທາງທຽງ (diagonals) ຢູ່ໃນສະພາບຖືກກົດ (compression) ແລະ ຊິ້ນສ່ວນທີ່ຕັ້ງຕັ້ງ (verticals) ຢູ່ໃນສະພາບຖືກດຶງ (tension), ເຊິ່ງອາດຈະຫຼຸດທອນປະສິດທິພາບທີ່ຮູບແບບນີ້ໃຫ້ໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ, ການເລືອກຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງຮູບແບບ Warren, Pratt ຫຼື ຮູບແບບປະສົມ (hybrid configurations) ຕ້ອງພິຈາລະນາທັງໝົດຂອງສະພາບການຮັບພາລະທີ່ເສົາຈະຕ້ອງປະເຊີນ, ເພື່ອໃຫ້ຮູບແບບທີ່ເລືອກໄວ້ສາມາດຮັບປະກັນຄວາມສາມາດທີ່ເພີ່ຍງພໍ ແລະ ມີລັກສະນະການຈັດສັນພາລະທີ່ເໝາະສົມສຳລັບທຸກໆສະພາບການທີ່ເປັນໄປໄດ້ ແທນທີ່ຈະເລືອກເອົາເພື່ອເຮັດໃຫ້ມີປະສິດທິພາບສູງສຸດເທົ່ານັ້ນໃນສະພາບການຮັບພາລະທີ່ເກີດຂື້ນບໍ່ເທົ່າໃດ.

ປັດໄຈດ້ານວິສະວະກຳທີ່ເຮັດໃຫ້ການເລືອກຮູບແບບຂອງການຄຳນວນການຊ່ວຍຮັກສາມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ

ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງແຮງທີ່ເກີດຂື້ນຕາມສ່ວນຕ່າງໆ ແລະ ຄວາມເປັນເອກະພາບໃນການແຈກຢາຍ

ຮູບແບບການເສີມແຂງຈະກຳນົດຄວາມເຂັ້ມຂອງແຮງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊິ້ນສ່ວນໂຄງສ້າງແຕ່ລະຊິ້ນຢ່າງເປັນທາງກົງ ໃຕ້ການເຮັດວຽກຂອງແຮງທີ່ຖືກນຳເຂົ້າມາ. ສຳລັບແຮງພາຍນອກທີ່ກຳນົດໄວ້, ຮູບແບບການເສີມແຂງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຈະແບ່ງແຮງອອກເປັນແຮງໃນຊິ້ນສ່ວນຕ່າງໆ ດ້ວຍຄວາມເຂັ້ມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຂື້ນກັບຄວາມສຳພັນທາງເລຂາຄະນິດສາດລະຫວ່າງທິດທາງຂອງແຮງທີ່ນຳເຂົ້າມາ ແລະ ທິດທາງຂອງຊິ້ນສ່ວນ. ຮູບແບບການເສີມແຂງທີ່ມີເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທງທີ່ຈັດຕັ້ງໃກ້ຄຽງກັບທິດທາງຂອງແຮງຜົນລວມຈະເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງໃນຊິ້ນສ່ວນຕ່ຳລົງ ເນື່ອງຈາກແຮງຖືກຖ່າຍໂອນໄປຢ່າງເປັນທາງກົງຜ່ານຈຳນວນຊິ້ນສ່ວນທີ່ໜ້ອຍລົງ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຮູບແບບທີ່ມີຮູບຮ່າງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມຈະເຮັດໃຫ້ແຮງຕ້ອງເດີນທາງຜ່ານຊິ້ນສ່ວນຫຼາຍຊິ້ນຕໍ່ກັນໄປ, ເຮັດໃຫ້ແຮງທັງໝົດທີ່ລະບົບໂຄງສ້າງຕ້ອງຮັບນັ້ນເພີ່ມຂຶ້ນ. ຜົນການເພີ່ມຂຶ້ນນີ້ອາດຈະມີຄວາມຮຸນແຮງຫຼາຍ, ໂດຍຮູບແບບການເສີມແຂງທີ່ບໍ່ມີປະສິດທິພາບອາດເຮັດໃຫ້ແຮງໃນຊິ້ນສ່ວນເພີ່ມຂຶ້ນເຖິງສອງເທົ່າ ຫຼື ສາມເທົ່າ ເມື່ອທຽບກັບຮູບແບບທີ່ຖືກອອກແບບຢ່າງເໝາະສົມ, ຈຶ່ງຕ້ອງໃຊ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ມີຂະໜາດໃຫຍ່ຂຶ້ນ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຕົ້ນທຶນວັດສະດຸ ແລະ ນ້ຳໜັກຂອງໂຄງສ້າງເພີ່ມຂຶ້ນ.

ນອກຈາກຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງແຮງທີ່ສຸດຍິງແລ້ວ ຄວາມເປັນເອກະພາບຂອງການຈັດສົ່ງແຮງໄປຫາຊິ້ນສ່ວນຫຼາຍໆ ຊິ້ນຍັງມີຜົນຕໍ່ປະສິດທິພາບດ້ານໂຄງສ້າງ ແລະ ຄວາມປອດໄພຢ່າງມີນ້ຳໜັກ. ຮູບແບບການຄ້ຳຈຸນທີ່ເໝາະສົມຈະຈັດສົ່ງແຮງທີ່ຖືກນຳໃຊ້ໄປຫາຊິ້ນສ່ວນຫຼາຍໆ ຊິ້ນ ໂດຍທີ່ທຸກໆ ຊິ້ນສ່ວນເຮັດວຽກຢູ່ໃນລະດັບຄວາມເຄັ່ນຕຶງທີ່ຄ້າຍຄືກັນ ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ການນຳໃຊ້ວັດສະດຸທັງໝົດໃນໂຄງສ້າງມີປະສິດທິພາບສູງສຸດ ແລະ ສະໜອງຄວາມເປັນເອກະລາດ (redundancy) ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ການລົ້ມສະລາກຂອງຊິ້ນສ່ວນໃດຊິ້ນໜຶ່ງແຜ່ລາມໄປທົ່ວທັງໂຄງສ້າງ. ຮູບແບບການຄ້ຳຈຸນທີ່ບໍ່ດີຈະເຮັດໃຫ້ແຮງເກີດການລວມຕົວຢູ່ໃນບາງຊິ້ນສ່ວນທີ່ສຳຄັນເທົ່ານັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ຊິ້ນສ່ວນອື່ນໆ ຖືກນຳໃຊ້ຢູ່ໃນລະດັບຕ່ຳຫຼາຍ ເຮັດໃຫ້ເກີດໂຄງສ້າງທີ່ບໍ່ສົມດຸນ ໂດຍທີ່ການລົ້ມສະລາກຂອງຊິ້ນສ່ວນເດີ່ยวໆ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມສະຖຽນຂອງໂຄງສ້າງທັງໝົດຖືກເສຍຫາຍໄດ້. ຮູບແບບການຄ້ຳຈຸນຍັງມີຜົນຕໍ່ວິທີທີ່ຄວາມບໍ່ຖືກຕ້ອງໃນການຜະລິດ ການລື່ນໄຫຼຂອງຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ ຄວາມປ່ຽນແປງຂອງວັດສະດຸຈະມີຜົນຕໍ່ການຈັດສົ່ງແຮງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງໃນເວລາໃຊ້ງານ. ຮູບແບບທີ່ສະໜອງເສັ້ນທາງການຮັບແຮງທີ່ເປັນຄູ່ song song ຫຼາຍເສັ້ນຈະສາມາດຮັບເອົາຄວາມບໍ່ສົມບູນເຫຼົ່ານີ້ໃນໂລກຈິງໄດ້ດີກວ່າຮູບແບບທີ່ກຳນົດໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນດ້ານສະຖິຕິ (statically determinate configurations) ໂດຍທີ່ແຮງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນແຕ່ລະຊິ້ນສ່ວນຖືກກຳນົດໄດ້ເພີ່ງແຕ່ສະຖານະການດຸນດ່ຽງເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມເປັນເອກະພາບຂອງການຈັດສົ່ງແຮງທີ່ບັນລຸໄດ້ຈາກຮູບແບບການຄ້ຳຈຸນຈະກຳນົດບໍ່ພຽງແຕ່ຄວາມຈຸກຳດັນທາງທິດສະດີເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງກຳນົດຄວາມເຂັ້ມແຂງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ໃນທາງປະຕິບັດຂອງໂຄງສ້າງຫອດ (tower structure) ໃນເງື່ອນໄຂການໃຊ້ງານຈິງ.

ການພິຈາລະນາຄວາມຕ້ານທານການບີບອັດ ແລະ ຄວາມຍາວທີ່ມີປະສິດທິຜົນ

ສ່ວນທີ່ຮັບການອັດ (Compression members) ໃນເສາທີ່ປະກອບດ້ວຍເຄືອຂ່າຍ (lattice towers) ຕ້ອງຖືກອອກແບບໃຫ້ຕ້ານການກະທັບ (buckling) ເຊິ່ງເປັນຮູບແບບການລົ້ມສະຖຽນ (stability failure mode) ທີ່ສ່ວນທີ່ຍາວແລະບາງຈະເບື່ອນໄປດ້ານຂ້າງ (deflect laterally) ແລະສູນເສຍຄວາມສາມາດໃນການຮັບພາລະກ່ອນທີ່ວັດສະດຸຈະເຖິງຄວາມເຂັ້ມແຂງໃນການຍືດ (yield strength). ຄວາມສາມາດຂອງສ່ວນທີ່ຮັບການອັດນີ້ຂຶ້ນກັບຄວາມຍາວທີ່ມີປະສິດທິຜົນ (effective length) ຂອງມັນຢ່າງຫຼາຍ, ເຊິ່ງເປັນໄລຍະທາງລະຫວ່າງຈຸດທີ່ມີການຮັບຮອງດ້ານຂ້າງ (points of lateral support) ທີ່ປ້ອງກັນການເບື່ອນໄປດ້ານຂ້າງ. ລັກສະນະການຕິດຕັ້ງສ່ວນທີ່ໃຊ້ຮັບຮອງ (bracing pattern) ກຳນົດຈຸດຮັບຮອງເຫຼົ່ານີ້ ໂດຍແບ່ງສ່ວນທີ່ຍາວອອກເປັນສ່ວນທີ່ສັ້ນລົງ ເຊິ່ງມີຄວາມສາມາດຕ້ານການກະທັບທີ່ສູງຂຶ້ນຕາມສັດສ່ວນ. ລັກສະນະການຕິດຕັ້ງສ່ວນທີ່ໃຊ້ຮັບຮອງທີ່ອອກແບບດີຈະຈັດວາງຈຸດຮັບຮອງລະຫວ່າງ (intermediate bracing points) ໃນໄລຍະຫ່າງທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດ ເພື່ອເພີ່ມຄວາມຕ້ານການກະທັບໃຫ້ສູງສຸດ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ຈຳນວນສ່ວນທີ່ໃຊ້ຮັບຮອງຫຼາຍເກີນໄປ ເຊິ່ງຈະເພີ່ມນ້ຳໜັກ ແລະ ຄວາມສັບສົນໃນການຜະລິດ. ຮູບຮ່າງທາງເລຂາຄະນິດ (geometric configuration) ຂອງສ່ວນທີ່ໃຊ້ຮັບຮອງ ເມື່ອທຽບກັບສ່ວນທີ່ຮັບການອັດ (compression chords) ທີ່ມັນຮັບຮອງ ຈະກຳນົດປະສິດທິຜົນຂອງການຮັບຮອງດ້ານຂ້າງນີ້ ແລະ ກຳນົດວ່າ ລັກສະນະການຕິດຕັ້ງສ່ວນທີ່ໃຊ້ຮັບຮອງນີ້ຈະປ້ອງກັນການກະທັບໄດ້ຈິງ ຫຼື ແຕ່ເພີ່ມເພີ່ມເພີ່ມເທົ່ານັ້ນ (nominal restraint).

ຮູບແບບຂອງການເສີມຄວາມແໜ້ນຕ້ອງໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນດ້ານຂ້າງໃນທິດທາງຫຼາຍທິດເພື່ອຄວບຄຸມການບິດງໍ່ (buckling) ໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ ເນື່ອງຈາກຊິ້ນສ່ວນທີ່ຮັບແຮງກົດ (compression members) ອາດຈະບິດງໍ່ໄດ້ໃນທິດທາງໃດກໍຕາມທີ່ຕັ້ງຕັ້ງຕຳ່ກັບແກນຍາວຂອງມັນ. ສຳລັບຫ້ອງທີ່ມີຮູບແບບເສົາເປັນເຄືອຂ່າຍສາມມິຕິ (three-dimensional lattice towers) ຈຳເປັນຕ້ອງມີຮູບແບບການເສີມຄວາມແໜ້ນໃນຫຼາຍດ້ານ ເຊິ່ງເຮັດວຽກຮ່ວມກັນເພື່ອຈຳກັດການເບື່ອງ (deflection) ໃນທິດທາງດ້ານຂ້າງທັງໝົດ ແລະ ປ້ອງກັນຮູບແບບການບິດງໍ່ທີ່ເກີດຈາກການບິດ (torsional buckling modes) ໂດຍທີ່ຊິ້ນສ່ວນບິດຕົວເອງ ແທນທີ່ຈະເບື່ອງດ້ານຂ້າງ. ການປະສານງານລະຫວ່າງຮູບແບບການເສີມຄວາມແໜ້ນໃນດ້ານຕ່າງໆຂອງເສົາຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ ເນື່ອງຈາກຮູບແບບທີ່ບໍ່ສອດຄ່ອງກັນ ຫຼື ປະສານງານບໍ່ດີ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຮູບແບບການບິດງໍ່ທີ່ aprove ຈຸດອ່ອນທີ່ສຸດຂອງການສະໜັບສະໜູນດ້ານຂ້າງ. ນອກຈາກນີ້ ຮູບແບບການເສີມຄວາມແໜ້ນຍັງມີຜົນຕໍ່ການບິດງໍ່ຜ່ານຜົນກະທົບຂອງມັນຕໍ່ຄວາມແໜ້ນຂອງຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ (connection rigidity) ແລະ ລະດັບທີ່ເງື່ອນໄຂທີ່ປາກຂອງຊິ້ນສ່ວນ (end conditions) ເຂົ້າໃກ້ກັບຮູບແບບທີ່ຖືກຈັບແໜ້ນຢ່າງເຕັມທີ່ (fixed), ຖືກຈັບແໜ້ນເທົ່ານັ້ນ (pinned) ຫຼື ຈັບແໜ້ນພຽງເຄື່ອງເດີ້ยว (partially restrained). ລາຍລະອຽດການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ໃຫ້ການຕ້ານການບິດ (rotational restraint) ທີ່ເຂັ້ມແຂງຈະຫຼຸດລົງຄວາມຍາວທີ່ມີຜົນ (effective lengths) ແລະ ເພີ່ມຄວາມສາມາດຕໍ່ການບິດງໍ່ (buckling capacity) ແຕ່ເພີ່ງເກີດຂຶ້ນກໍຕໍ່ເມື່ອຮູບແບບການເສີມຄວາມແໜ້ນສ້າງເປັນໂຄງສ້າງທີ່ແໜ້ນແຂງພໍສົມຄວນເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມແໜ້ນທີ່ມີຄວາມໝາຍ (meaningful fixity) ແທນທີ່ຈະອະນຸຍາດໃຫ້ເຂດຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ເບື່ອງໄປຢ່າງເສຣີພາຍໃຕ້ແຮງທີ່ເຮັດວຽກ.

ຄວາມເກີນດຸນ, ຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງເສັ້ນທາງຮັບແຮງ, ແລະ ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການພັງທະລາຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ

ຄວາມເກີນດຸນດ້ານໂຄງສ້າງເປັນຫຼັກການຄວາມປອດໄພທີ່ເປັນພື້ນຖານ ໂດຍທີ່ມີເສັ້ນທາງຮັບແຮງຫຼາຍເສັ້ນເພື່ອໃຫ້ການລົ້ມສະຫຼາກຂອງຊິ້ນສ່ວນດຽວບໍ່ເຮັດໃຫ້ໂຄງສ້າງທັງໝົດພັງທະລາຍ. ຮູບແບບຂອງການເຮັດຄວາມແໜ້ນ (bracing) ກຳນົດລະດັບຂອງຄວາມເກີນດຸນທີ່ມີຢູ່ໃນໂຄງສ້າງເສົາເຕົາ (lattice tower) ເຊິ່ງຈະກຳນົດວ່າມີເສັ້ນທາງຮັບແຮງທີ່ເປັນທາງເລືອກອື່ນໆຢູ່ຫຼືບໍ່ ແລະ ວິທີທີ່ໂຄງສ້າງຈະແຈກຢາຍແຮງອອກໃໝ່ຢ່າງມີປະສິດທິພາບເມື່ອເກີດຄວາມເສຍຫາຍທ້ອງຖິ່ນ. ຮູບແບບການເຮັດຄວາມແໜ້ນທີ່ມີຄວາມເກີນດຸນສູງຈະປະກອບດ້ວຍເສັ້ນທາງຮັບແຮງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນຫຼາຍເສັ້ນ ເຊິ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ແຮງສາມາດລ້ອມຜ່ານຊິ້ນສ່ວນທີ່ເສຍຫາຍ ຫຼື ເຮັດວຽກເກີນຂອບເຂດ ເພື່ອຮັກສາຄວາມສະຖຽນຂອງໂຄງສ້າງທັງໝົດໄວ້ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການລົ້ມສະຫຼາກຂອງຊິ້ນສ່ວນເດີ່ยว. ຄວາມເກີນດຸນນີ້ໃຫ້ຄວາມປອດໄພທີ່ສຳຄັນຕໍ່ໂຄງສ້າງທີ່ຮັບຮັກສາສາຂາໂທລະຄົມມະນາການທີ່ສຳຄັນ ເຊິ່ງຕ້ອງຄົງຢູ່ໃນສະຖານະການໃຊ້ງານໄດ້ໃນເວລາເກີດເຫດການທີ່ຮຸນແຮງ ແລະ ຍັງໃຫ້ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ສະພາບການຮັບແຮງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ, ຂໍ້ບົກບ່ອນຂອງວັດສະດຸ, ຫຼື ຂໍ້ຜິດພາດໃນການກໍ່ສ້າງທີ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ຊິ້ນສ່ວນເດີ່ยวບໍ່ສາມາດປະຕິບັດໜ້າທີ່ໄດ້.

ສະຖານະການທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ (Progressive collapse) ໂດຍທີ່ຄວາມລົ້ມເຫຼວທ້ອງຖິ່ນເບື້ອງຕົ້ນເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມລົ້ມເຫຼວຕາມລຳດັບຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ຢູ່ຕິດກັນ ແມ່ນເປັນບັນຫາທີ່ສຳຄັນຫຼາຍສຳລັບເສາທີ່ເຮັດຈາກເຄືອຂ່າຍ (lattice towers) ໂດຍເປັນພິເສດສຳລັບໂຄງສ້າງທີ່ສູງເຊິ່ງຜົນກະທົບຈາກການລົ້ມເຫຼວແມ່ນຮ້າຍແຮງ. ຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ (bracing pattern) ຈະກຳນົດວ່າ ົງສ້າງນີ້ມີເສັ້ນທາງຮັບແຮງທີ່ເປັນທາງເລືອກທີ່ພຽງພໍເພື່ອຢຸດຢັ້ງການລົ້ມເຫຼວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຫຼື ວ່າການສູນເສຍຊິ້ນສ່ວນທີ່ສຳຄັນຈະເລີ່ມຕົ້ນເຫດການ 'ເຫຼັກຈັບ' (zipper effect) ທີ່ແຜ່ລາມໄປທົ່ວທັງໂຄງສ້າງ. ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ສ້າງເປັນຮູບສາມແຈທີ່ເປັນປົກກະຕິ ແລະ ມີການເຊື່ອມຕໍ່ກັນຢ່າງເຂັ້ມແຂງທົ່ວທັງໂຄງສ້າງ ມັກຈະໃຫ້ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການລົ້ມເຫຼວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໄດ້ດີກວ່າຮູບແບບທີ່ມີສ່ວນທີ່ບໍ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ເປັນໄລຍະຍາວ ຫຼື ມີຊິ້ນສ່ວນທີ່ສຳຄັນທີ່ເມື່ອລົ້ມເຫຼວແລ້ວຈະເຮັດໃຫ້ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງໂຄງສ້າງເສຍຫາຍທັນທີ. ຄວາມເປັນປົກກະຕິທາງເລຂາຄະນິດ (geometric regularity) ຂອງຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ຍັງມີຜົນຕໍ່ປະສິດທິພາບໃນການກຳນົດຊິ້ນສ່ວນທີ່ສຳຄັນໃນຂະນະການອອກແບບ ແລະ ການນຳໃຊ້ປັດໄຈຄວາມປອດໄພທີ່ເໝາະສົມ ຫຼື ລາຍລະອຽດທີ່ອາດຈະຮັບເອົາຄວາມເສຍຫາຍໄດ້. ຮູບແບບທີ່ບໍ່ເປັນປົກກະຕິ ຫຼື ມີຄວາມສັບສົນອາດຈະປະກອບດ້ວຍເຫດການລົ້ມເຫຼວທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ເບື້ອງໃຕ້ (hidden failure mechanisms) ທີ່ບໍ່ຊັດເຈນຈາກຂະບວນການວິເຄາະທົ່ວໄປ, ໃນຂະນະທີ່ຮູບແບບທີ່ເປັນປົກກະຕິ ແລະ ເຂົ້າໃຈດີແລ້ວຈະເຮັດໃຫ້ການປະເມີນຄວາມປະພຶດຕິຂອງໂຄງສ້າງໃນສະພາບປົກກະຕິ ແລະ ສະພາບທີ່ເສຍຫາຍເກີດຂຶ້ນໄດ້ຢ່າງມີຄວາມໝັ້ນໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ.

ຄຳພິຈາລະນາທີ່ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ການອອກແບບສຳລັບການເລືອກຮູບແບບຂອງການເຮັດຄວາມແໜ້ນ

ລັກສະນະຂອງແຮງลม ແລະ ຜົນກະທົບຕາມທິດທາງ

ການໂຫຼດລົມເປັນປັດໄຈທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງດ້ານຂ້າງຕໍ່ຫອນສື່ສານທີ່ຫຼາຍທີ່ສຸດ, ແລະ ຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ (bracing) ຕ້ອງຖືກອອກແບບໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະພາບການສຳຜັດກັບລົມທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ບ່ອນຕັ້ງຂອງຫອນ. ແຮງລົມເຮັດວຽກເປັນຄວາມກົດດັນທີ່ແຈກຢາຍຢູ່ເທິງເນື້ອທີ່ທີ່ຖືກໂປເຈັກ (projected area) ຂອງຫອນ, ເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງດ້ານຂ້າງທີ່ປ່ຽນແປງໄປຕາມຄວາມສູງ ໂດຍອີງຕາມລູກສູນຍາການຄວາມໄວຂອງລົມຕາມແນວຕັ້ງ ແລະ ການປ່ຽນແປງຂອງຂະໜາດຂ້າມ (cross-section) ຂອງຫອນ. ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ຕ້ອງສາມາດຮວບຮວມແຮງທີ່ແຈກຢາຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ແລະ ສົ່ງຜ່ານໄປຍັງໂຄງສ້າງເຖິງຮາກຖານ; ເຮື່ອງນີ້ຈະເປັນບັນຫາທີ່ທ້າທາຍຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອຄວາມສູງຂອງຫອນເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະ ແຮງລົມກໍເພີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍ. ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນຈະມີປະສິດທິພາບທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄປ ຂຶ້ນກັບທິດທາງທີ່ລົມເຂົ້າມາ: ຖ້າລົມເຂົ້າມາຕັ້ງຫາງຈາກໜ້າດ້ານໜຶ່ງຂອງຫອນ, ເຂົ້າມາເປັນມຸມເອີ້ງ (oblique angles), ຫຼື ເຂົ້າມາຈາກທິດທາງທີ່ປ່ຽນແປງຢູ່ເລື້ອຍໆ ເຊິ່ງເກີດຂຶ້ນໃນສະພາບການທີ່ມີການເຄື່ອນທີ່ທີ່ບໍ່ສະຖຽນ (turbulent conditions). ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ຖືກອອກແບບໃຫ້ເໝາະສົມສຳລັບລົມທີ່ເຂົ້າມາຕັ້ງຫາງຈາກໜ້າດ້ານໜຶ່ງອາດຈະບໍ່ມີປະສິດທິພາບເທົ່າທີ່ຄວນເມື່ອລົມເຂົ້າມາທີ່ມຸມ 45 ອົງສາ, ເຊິ່ງອາດຈະຕ້ອງໃຊ້ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ແບບເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເປ......

ເຫດຜົນທີ່ເກີດຈາກທິດທາງຂອງລົມທີ່ປ່ຽນແປງໄປຕາມເວລາ ລວມທັງການພັດຂອງລົມຢ່າງຮຸນແຮງ ການປ່ອຍອອກຂອງວົງຈອນ (vortex shedding) ແລະ ພະເພີນໂມເນນທີ່ເກີດຈາກຄວາມຖີ່ສົ່ງເສີມ (resonance phenomena) ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງທີ່ປ່ຽນແປງໄປຕາມເວລາ ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ໂຄງສ້າງເກີດຄວາມເຄັ່ງຕຶງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ອາດຈະນຳໄປສູ່ຄວາມເສຍຫາຍຈາກຄວາມເຄັ່ງຕຶງ (fatigue damage) ຂອງຊິ້ນສ່ວນ ແລະ ຈຸດເຊື່ອມຕໍ່. ຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ໃຊ້ເພື່ອປ້ອງກັນການເຄື່ອນທີ່ຂ້າງ (bracing pattern) ມີຜົນຕໍ່ຄວາມຖີ່ທຳມະຊາດ (natural frequencies) ແລະ ຮູບຮ່າງຂອງຮູບແບບການສັ່ນ (mode shapes) ຂອງຫໍ, ໂດຍການກຳນົດວ່າການສັ່ນທີ່ເກີດຈາກລົມຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສົ່ງເສີມ (resonant responses) ທີ່ເຮັດໃຫ້ການເຄື່ອນທີ່ຂອງໂຄງສ້າງ ແລະ ແຮງທີ່ເກີດຂື້ນໃນຊິ້ນສ່ວນເພີ່ມຂື້ນຫຼືບໍ່. ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ໃຫ້ຄວາມແຂງແຮງຕໍ່ການເຄື່ອນທີ່ຂ້າງ (lateral stiffness) ສູງ ມັກຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຖີ່ທຳມະຊາດເພີ່ມຂື້ນ ເຊິ່ງຈະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ລົມຈະພັດຢ່າງຮຸນແຮງໃນຄວາມຖີ່ທີ່ເປັນປົກກະຕິ ແລະ ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຖີ່ທີ່ເກີດຂື້ນໃນໂຄງສ້າງ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຮູບແບບທີ່ແຂງແຮງເກີນໄປອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດພຶດຕິກຳທີ່ເປราะຫຼາກ (brittle behavior) ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຄັ່ງຕຶງເກີດຂື້ນຢູ່ບ່ອນທີ່ເປັນຈຸດສຸດຍອດ ແທນທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມຍືດຫຍຸ່ນເລັກນ້ອຍເພື່ອຊ່ວຍດູດຊຶມພະລັງງານຈາກການເຄື່ອນທີ່ທີ່ປ່ຽນແປງໄປຕາມເວລາ. ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດຈະຕ້ອງສາມາດຮັກສາຄວາມແຂງແຮງໃນລະດັບທີ່ພໍເທົ່າທີ່ຈະຄວບຄຸມການເຄື່ອນທີ່ ແລະ ປ້ອງກັນຄວາມສົ່ງເສີມໄດ້ ແຕ່ກໍຍັງຄວນມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນພໍເທົ່າທີ່ຈະຮັບມືກັບເຫດຜົນທີ່ປ່ຽນແປງໄປຕາມເວລາໄດ້ໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງທີ່ເກີນໄປໃນຊິ້ນສ່ວນ ຫຼື ຄວາມຕ້ອງການທີ່ເກີນໄປຕໍ່ຈຸດເຊື່ອມຕໍ່. ຂໍ້ມູນສະເພາະກ່ຽວກັບສະພາບອາກາດຂອງລົມໃນເຂດນັ້ນ ລວມທັງລັກສະນະຂອງການປ່ຽນແປງທີ່ບໍ່ສະເໝີພາບ (turbulence characteristics), ປັດໄຈການພັດຢ່າງຮຸນແຮງ (gust factors), ແລະ ການແຈກຢາຍຕາມທິດທາງ (directional distributions) ຄວນຖືກນຳມາໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມືໃນການເລືອກຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຮູບແບບທີ່ເລືອກໄດ້ຈະສາມາດໃຫ້ປະສິດທິພາບທີ່ເໝາະສົມຕໍ່ສະພາບລົມທີ່ຫໍຈະຕ້ອງເຈີຍກັບໃນຄວາມເປັນຈິງ.

ການເຕີມນ້ຳກ້ອນ, ກໍລະນີຂອງການຮັບນ້ຳໜັກຮວມ, ແລະ ປັດໄຈດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ

ໃນເຂດທີ່ມີອາກາດເຢັນ ການປະສົມຕົວຂອງນ້ຳກ້ອນໃນສ່ວນປະກອບຂອງຫໍສົ່ງສັນຍານ ແລະ ອາເຣ ຍ່າງເປັນຈັງຫວະ (antenna arrays) ສ້າງໃຫ້ເກີດພາລະບັນທຸກເພີ່ມເຕີມຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ເຊິ່ງຮູບແບບຂອງການຄຳນວນການສະຫນັບສະຫນູນ (bracing pattern) ຕ້ອງສາມາດຮັບມືໄດ້. ນ້ຳກ້ອນຈະປະສົມຕົວໃນສ່ວນປະກອບທາງໂຄງສ້າງຢ່າງບໍ່ສົມດຸນ ຂຶ້ນກັບທິດທາງຂອງລົມໃນເວລາທີ່ມີຝົນແຂງ ເຮັດໃຫ້ເກີດພາລະບັນທຸກທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນແກນ (eccentric loads) ເຊິ່ງສ້າງໃຫ້ເກີດທີ່ມືອານຸພັກ (torsional moments) ແລະ ການແຈກຢາຍແຮງທີ່ບໍ່ສົມດຸນ. ຮູບແບບການສະຫນັບສະຫນູນຕ້ອງໃຫ້ຄວາມແຂງແຮງຕໍ່ການບິດຕົວ (torsional stiffness) ທີ່ພໍເທົ່າທີ່ຈະຕ້ານທີ່ມືອານຸພັກເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ເກີດການບິດຕົວຫຼາຍເກີນໄປ ແລະ ພ້ອມທັງຕ້ອງແຈກຢາຍພາລະບັນທຸກແນວຕັ້ງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈາກນ້ຳໜັກຂອງນ້ຳກ້ອນໄປທົ່ວໂຄງສ້າງຫໍສົ່ງສັນຍານ. ການປະສົມຕົວຂອງນ້ຳກ້ອນເຮັດໃຫ້ເກີດການເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຂອງເນື້ອທີ່ທີ່ຖືກປະສົມຕົວ (projected area) ຂອງສ່ວນປະກອບ ແລະ ອາເຣ ຍ່າງເປັນຈັງຫວະ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ແຮງລົມທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາ ຫຼື ຫຼັງຈາກເຫດການການປະສົມຕົວຂອງນ້ຳກ້ອນເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ເມື່ອຝົນແຂງທີ່ແຂງຕົວແລ້ວຍັງຄົງຢູ່ຕິດກັບໂຄງສ້າງ. ການບັນທຸກຮ່ວມກັນຂອງນ້ຳກ້ອນ ແລະ ລົມນີ້ ࡒັກເປັນປັດໄຈຫຼັກທີ່ກຳນົດຂະໜາດຂອງສ່ວນປະກອບໃນຫໍສົ່ງສັນຍານໃນເຂດທີ່ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ສູງທີ່ຈະເກີດການປະສົມຕົວຂອງນ້ຳກ້ອນ ເຮັດໃຫ້ປະສິດທິພາບຂອງຮູບແບບການສະຫນັບສະຫນູນໃນສະພາບການເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຄວາມປອດໄພຂອງໂຄງສ້າງ.

ຮູບແບບຂອງການເສີມແຂງຕ້ອງສາມາດຈັດການກັບສະພາບການທີ່ມີການຮັບນ້ຳໜັກປະກອບໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ ໂດຍທີ່ປັດໄຈດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມຫຼາຍປະການເຮັດງານຮ່ວມກັນໃນທິດທາງແລະຄວາມເຂັ້ມຂົ້ນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ນ້ຳໜັກຕັ້ງແຕ່ອຸປະກອນແລະນ້ຳກ້ອນທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນທິດທາງຕັ້ງຊື່ ຮວມກັບກຳລັງລົມຂ້າງທີ່ມາຈາກທິດທາງຕ່າງໆ ຈະສ້າງໃຫ້ເກີດສະພາບຄວາມເຄັ່ນຕົວທີ່ສັບສົນໃນຮູບແບບສາມມິຕິໃນແຕ່ລະຊິ້ນສ່ວນ. ຊິ້ນສ່ວນບາງຊິ້ນອາດຈະຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດກຳລັງອັດ (axial force), ອານຸພາບການງອງ (bending moment), ແລະ ກຳລັງຕັດ (shear force) ໃນເວລາດຽວກັນ, ສະນັ້ນຮູບແບບການເສີມແຂງຈຶ່ງຕ້ອງຖືກອອກແບບໃຫ້ຫຼຸດຜ່ອນຜົນກະທົບປະກອບເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ໜ້ອຍທີ່ສຸດ ໂດຍຜ່ານຮູບຮ່າງທີ່ເໝາະສົມ. ຜົນກະທົບຈາກອຸນຫະພູມເຮັດໃຫ້ເກີດການຂະຫຍາຍຕัวທີ່ແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງຊິ້ນສ່ວນທີ່ຖືກສຳຜັດກັບສະພາບອຸນຫະພູມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ສ້າງໃຫ້ເກີດກຳລັງພາຍໃນທີ່ຮູບແບບການເສີມແຂງຈະຕ້ອງສາມາດຮັບໄດ້ໂດຍບໍ່ເກີດຄວາມເຄັ່ນຕົວຫຼາຍເກີນໄປ. ການຮັບນ້ຳໜັກຈາກເຫດສຶນໄຫຼ (seismic loading) ໃນເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ເຫດສຶນໄຫຼ ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດກຳລັງຂ້າງທີ່ມີລັກສະນະຕ່າງຈາກກຳລັງລົມ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະເຮັດງານເປັນກຳລັງຄວາມເຄື່ອນເຊິ່ງ (inertial forces) ທີ່ຖືກຈັດສົ່ງຢູ່ຕາມມວນນ້ຳໜັກຂອງໂຄງສ້າງ ແທນທີ່ຈະເປັນເນື້ອທີ່ທີ່ຖືກສຳຜັດ. ຮູບແບບການເສີມແຂງຈຶ່ງຈະຕ້ອງມີຄວາມສາມາດໃນການຮັບນ້ຳໜັກ ແລະ ການຈັດສົ່ງນ້ຳໜັກທີ່ເໝາະສົມ ສຳລັບປັດໄຈດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ສະພາບການທີ່ເດັ່ນຊັດເທົ່ານັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ປະກັນໄດ້ວ່າໂຄງສ້າງທາວເວີຈະປອດໄພຢູ່ເທິງສຸດໃນທຸກສະພາບການທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດອາຍຸການອອກແບບ.

ການຜະລິດ, ການຕິດຕັ້ງ, ແລະ ການເພີ່ມປະສິດທິພາບດ້ານເສດຖະກິດ

ໃນເວລາທີ່ການປະຕິບັດດ້ານໂຄງສ້າງຍັງຄົງເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ການເລືອກຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ເໝາະສົມຈະຕ້ອງພິຈາລະນາຄວາມມີປະສິດທິພາບໃນການຜະລິດ ວິທີການຕິດຕັ້ງ ແລະ ເສດຖະກິດທັງໝົດຂອງໂຄງການ. ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ສັບສົນ ໂດຍມີຄວາມຍາວຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ ແລະ ມຸມຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຈະເຮັດໃຫ້ຕົ້ນທຶນການຜະລິດເພີ່ມຂຶ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຕ້ອງການເພີ່ມຂື້ນໃນການຕັດ ການປັບແຕ່ງ ແລະ ການເຊື່ອມ. ຮູບແບບທີ່ມີການນຳໃຊ້ຮູບຮ່າງເລขาຄະນິດທີ່ເປັນລຳດັບຢ່າງເປັນປົກກະຕິ ສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຜະລິດສາມາດມາດຕະຖານຂະບວນການ ຫຼຸດຜ່ອນຂໍ້ຜິດພາດ ແລະ ເຂົ້າເຖິງປະໂຫຍດຈາກການຜະລິດໃນຂະໜາດໃຫຍ່ ເຊິ່ງຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຕົ້ນທຶນການຜະລິດ. ຈຳນວນ ແລະ ປະເພດຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ຕ້ອງການໂດຍຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ມີຜົນກະທົບຢ່າງມີນັກຕໍ່ເວລາ ແລະ ຕົ້ນທຶນໃນການຜະລິດ ເນື່ອງຈາກການເຊື່ອມຕໍ່ແຕ່ລະຈຸດຈະຕ້ອງມີການເຈາະ ການຂັນ ຫຼື ການເຊື່ອມ ແລະ ການກວດສອບຄຸນນະພາບ. ຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ສາມາດຫຼຸດຜ່ອນຈຳນວນການເຊື່ອມຕໍ່ໃຫ້ໜ້ອຍທີ່ສຸດ ໂດຍຍັງຮັກສາປະສິດທິພາບດ້ານໂຄງສ້າງໄວ້ໄດ້ ຈະໃຫ້ປະໂຫຍດດ້ານເສດຖະກິດ ເຊິ່ງສາມາດເຮັດໃຫ້ໂຄງການມີຄວາມແຂ່ງແຮງຫຼາຍຂື້ນໂດຍບໍ່ຕ້ອງເສຍເສຖີຍປະສິດທິພາບ. ນັກອອກແບບຈະຕ້ອງຊົງນ້ຳໜັກລະຫວ່າງຂໍ້ດີດ້ານທິດສະດີຂອງຮູບແບບທີ່ຖືກອັດຕະປະມານຢ່າງສັບສົນ ແລະ ການເພີ່ມຂື້ນຂອງຕົ້ນທຶນທີ່ອາດເກີດຂື້ນຈາກມັນ ໂດຍເລືອກຮູບແບບທີ່ໃຫ້ປະສິດທິພາບທີ່ເໝາະສົມໃນລາຄາທີ່ເໝາະສົມ.

ຂະບວນການຕິດຕັ້ງ ແລະ ຄຳພິຈາລະນາດ້ານຄວາມປອດໄພໃນການກໍ່ສ້າງຍັງມີຜົນຕໍ່ການເລືອກຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ (bracing pattern) ອີກດ້ວຍ. ຮູບແບບທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຫໍທີ່ຖືກປະກອບເປັນແຕ່ລະໆອດູນ (modules) ໃນດິນ ແລ້ວຍົກຂຶ້ນໄປຕິດຕັ້ງເປັນສ່ວນທັງໝົດໃນສະຖານທີ່ ມັກຈະປັບປຸງຄວາມປອດໄພ ແລະ ປະສິດທິພາບໃນການກໍ່ສ້າງໄດ້ດີກວ່າການຕິດຕັ້ງແຕ່ລະຊິ້ນ (stick-by-stick erection) ໃນທີ່ສູງ. ຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສະຖຽນທີ່ທີ່ພໍເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້ ສຳລັບໂຄງສ້າງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຕິດຕັ້ງເຕັມຮູບແບບໃນຂະນະການກໍ່ສ້າງ— ເຊິ່ງເປັນຄຳພິຈາລະນາທີ່ສຳຄັນຫຼາຍ ແຕ່ມັກຖືກລືມໄປໃນຂະບວນການອອກແບບ. ບາງຮູບແບບທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ດີຢ່າງຍອດເຍື່ອມສຳລັບໂຄງສ້າງທີ່ສຳເລັດແລ້ວ ອາດຈະສ້າງຄວາມບໍ່ສະຖຽນທີ່ໃນຂະນະທີ່ຕິດຕັ້ງເປັນລຳດັບ (intermediate erection stages) ເຊິ່ງຈະຕ້ອງໃຊ້ການເຊື່ອມຕໍ່ຊົ່ວຄາວ ຫຼື ຂະບວນການຕິດຕັ້ງພິເສດທີ່ເພີ່ມຕົ້ນທຶນ ແລະ ຄວາມສ່ຽງ. ການເຂົ້າເຖິງເພື່ອການປີນ, ພື້ນທີ່ເຮັດວຽກ, ແລະ ການຕິດຕັ້ງອຸປະກອນກໍຍັງຂຶ້ນກັບຮູບແບບຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ ໂດຍບາງຮູບແບບໃຫ້ເສັ້ນທາງເຂົ້າເຖິງທີ່ສະດວກກວ່າ ໃນຂະນະທີ່ຮູບແບບອື່ນໆອາດຈະຂັດຂວາງການເຄື່ອນຍ້າຍ ແລະ ລຳບາກຕໍ່ການບໍາລຸງຮັກສາ. ຕົ້ນທຶນດ້ານການດຳເນີນງານໃນໄລຍະຍາວ ເຊິ່ງລວມເຖິງການກວດສອບ, ການບໍາລຸງຮັກສາ ແລະ ການປັບປຸງທີ່ເປັນໄປໄດ້ ຄວນເປັນເຄື່ອງນຳທາງໃນການເລືອກຮູບແບບການເຊື່ອມຕໍ່ ໂດຍໃຫ້ຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຮູບແບບທີ່ສາມາດສະດວກຕໍ່ການເຂົ້າເຖິງຢ່າງປອດໄພ ແລະ ງ່າຍຕໍ່ການເຮັດວຽກໃນອະນາຄົດ ໃນເວລາທີ່ຍັງຮັກສາປະສິດທິພາບດ້ານໂຄງສ້າງໄວ້ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຕ້ອງການບໍາລຸງຮັກສາ ຜ່ານການອອກແບບທີ່ແຂງແຮງ ແລະ ຍືນຍົງ.

ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ

ເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າຮູບແບບການຄ້ຳທີ່ໃຊ້ບໍ່ພຽງພໍຕໍ່ແຮງທີ່ຖືກນຳໃສ່?

ຮູບແບບການຄ້ຳທີ່ບໍ່ພຽງພໍຈະນຳໄປສູ່ການເບື່ອງຫຼາຍເກີນໄປ ສະມາຊິກທີ່ຖືກເຄື່ອນໄຫວເກີນຄວາມສາມາດ ແລະ ຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການລົ້ມສະລັບຕໍ່ເນື່ອງ. ໂຄງສ້າງອາດຈະເກີດຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນທ້ອງຖິ່ນ ໂດຍທີ່ແຮງທີ່ເປັນຈຸດສຸມເກີນຄວາມສາມາດຂອງສະມາຊິກ, ແລະ ການບໍ່ມີເສັ້ນທາງທີ່ເປັນທາງເລືອກອື່ນສຳລັບການຖ່າຍໂອນແຮງຈະຂັດຂວາງການຈັດສົ່ງແຮງໃໝ່. ການບີບອັດຂອງສະມາຊິກທີ່ຢູ່ໃຕ້ສະພາບການຮັບແຮງກົດຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນເມື່ອຄວາມຍາວທີ່ມີປະສິດທິຜົນເພີ່ມຂຶ້ນ, ແລະ ການລົ້ມເຫຼວຂອງຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ເມື່ອແຮງເປັນຈຸດສຸມ. ຫອງທາງ (tower) ອາດຈະເກີດການເຄື່ອນໄຫວໄປຂ້າງຫຼາຍເກີນໄປໃນເວລາທີ່ມີລົມ, ເຊິ່ງອາດຈະເຮັດໃຫ້ອຸປະກອນທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ເສຍຫາຍ ແລະ ເກີດຄວາມລົ້ມເຫຼວດ້ານການໃຊ້ງານ ເຖິງແມ່ນວ່າການລົ້ມສະລັບທັງໝົດຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນກໍຕາມ. ຄວາມເສຍຫາຍຈາກຄວາມເຄື່ອນໄຫວຊ້ຳໆ (fatigue) ໃນໄລຍະຍາວຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ໄວຂຶ້ນເມື່ອຮູບແບບການຄ້ຳສ້າງໃຫ້ເກີດຈຸດທີ່ມີຄວາມເຄັ່ນເຄີຍສູງ (stress concentrations) ຫຼື ຕ້ອງໃຫ້ສະມາຊິກຮັບແຮງທີ່ເກີນຄວາມຄາດຫວັງໃນການອອກແບບ.

ຮູບແບບການຄ້ຳສາມາດປັບປຸງຫຼັງຈາກການກໍ່ສ້າງຫອງທາງເພື່ອປັບປຸງປະສິດທິພາບໄດ້ຫຼືບໍ່?

ການປ່ຽນແປງຮູບແບບຂອງການເສີມຄວາມແໜ້ນຫຼັງຈາກການກໍ່ສ້າງແມ່ນເປັນໄປໄດ້ ແຕ່ເປັນເລື່ອງທີ່ຍາກ ແລະ ຕ້ອງມີການວິເຄາະໂຄງສ້າງຢ່າງລະອຽດເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າການປ່ຽນແປງທີ່ເຮັດຂຶ້ນຈະເຮັດໃຫ້ປະສິດທິພາບດີຂຶ້ນ ແທນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ປະສິດທິພາບເສື່ອມຖອຍ. ການເພີ່ມຊິ້ນສ່ວນເສີມຄວາມແໜ້ນເພີ່ມເຕີມສາມາດຫຼຸດລົງຄວາມຍາວທີ່ມີຜົນຕໍ່ຊິ້ນສ່ວນທີ່ຖືກອັດ (compression members) ແລະ ສ້າງເສັ້ນທາງຮັບແຮງເພີ່ມເຕີມ ເຊິ່ງອາດຈະເພີ່ມຄວາມຈຸກຳລັງຂອງຫໍ້ເພື່ອຮັບນ້ຳໜັກເสาອາເທນນາເພີ່ມເຕີມ ຫຼື ຄວາມໄວຂອງລົມທີ່ສູງຂຶ້ນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ການເພີ່ມຊິ້ນສ່ວນໃໝ່ຈະປ່ຽນແປງການແຈກຢາຍແຮງທົ່ວທັງໂຄງສ້າງ ເຊິ່ງອາດຈະເຮັດໃຫ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຫຼື ຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ບໍ່ໄດ້ອອກແບບມາເພື່ອຮັບເສັ້ນທາງແຮງທີ່ປ່ຽນແປງແລ້ວ ເກີດການເກີນພາລະ. ວຽກງານປ່ຽນແປງຕ້ອງການການເຂົ້າເຖິງທີ່ສະດວກ ແລະ ປອດໄພໃນລະດັບຄວາມສູງ ການຈັດຕັ້ງທີ່ຖືກຕ້ອງຢ່າງແນ່ນອນຂອງຊິ້ນສ່ວນໃໝ່ເຂົ້າກັບໂຄງສ້າງເດີມ ແລະ ລາຍລະອຽດການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ເຂົ້າກັນໄດ້ກັບວິທີການກໍ່ສ້າງເດີມ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ແລະ ການຮີບຮ້ອນທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການປ່ຽນແປງຫຼັງການກໍ່ສ້າງມັກຈະສູງກວ່າຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການນຳໃຊ້ຮູບແບບການເສີມຄວາມແໜ້ນທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດໃນຂະນະທີ່ອອກແບບ ແລະ ກໍ່ສ້າງເບື້ອງຕົ້ນ.

ຮູບແບບການເສີມແຂງປະຕິສຳພັນກັບຄວາມຕ້ອງການການອອກແບບຮາກຖານຢ່າງໃດ?

ຮูບແບບຂອງການເສີມຄວາມແໜ້ນ (bracing pattern) ກຳນົດການຈັດຈຳຫນ່າຍ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງການຕອບສະຫນອງທີ່ຖ່າຍໂອນໄປຫາຮາກຖານຂອງຫໍ (tower foundation) ເຊິ່ງມີຜົນຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການໃນການອອກແບບຮາກຖານໂດຍກົງ. ຮູບແບບທີ່ຈັດຈຳຫນ່າຍແຮງໄດ້ຢ່າງສະເໝີພາກໃນບ່ອນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ຫຼາຍໆຂາຂອງຫໍ ຈະສ້າງໃຫ້ເກີດການຕອບສະຫນອງທີ່ສົມດຸນກັນໃນຮາກຖານ ເຊິ່ງສາມາດຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໄດ້ດ້ວຍລະບົບຮາກຖານທີ່ງ່າຍດາຍຂຶ້ນ ແລະ ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຕໍ່າກວ່າ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຮູບແບບທີ່ເນັ້ນການລວມແຮງໄວ້ໃນເສັ້ນທາງຮັບແຮງທີ່ເປັນເລື່ອງເພີ່ມເຕີມອາດຈະສ້າງໃຫ້ເກີດການຕອບສະຫນອງທີ່ບໍ່ສົມດຸນ ເຊິ່ງຕ້ອງການການອອກແບບຮາກຖານທີ່ສາມາດຕ້ານການຖືກດຶງຂຶ້ນ (uplift) ໃນບາງຂາ ແລະ ພ້ອມທັງຮັບແຮງກົດທີ່ສູງຫຼາຍໃນຂາອື່ນໆ. ຄວາມແໜ້ນຕໍ່ການບິດ (torsional stiffness) ທີ່ໃຫ້ໂດຍຮູບແບບການເສີມຄວາມແໜ້ນ ສົ່ງຜົນຕໍ່ວິທີການທີ່ການບິດເປີດ (overturning moments) ຈາກແຮງດ້ານຂ້າງ (lateral loads) ຈະແຈກຢາຍໄປຫາອົງປະກອບແຕ່ລະອັນຂອງຮາກຖານ ເຊິ່ງມີຜົນຕໍ່ການກຳນົດຂະໜາດຂອງບູດເລີ່ມຕົ້ນ (anchor bolts), ແຜ່ນເບື້ອງ (base plates), ແລະ ອົງປະກອບຮາກຖານ. ນັກອອກແບບຮາກຖານຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈກົນໄກການຖ່າຍໂອນແຮງທີ່ຖືກກຳນົດໂດຍຮູບແບບການເສີມຄວາມແໜ້ນ ເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າລະບົບຮາກຖານຈະສາມາດຮັບຮອງການຕອບສະຫນອງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການວິເຄາະໂຄງສ້າງໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ມີຮູບແບບການເສີມທີ່ມາດຕະຖານທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ດີສຳລັບຫອນສື່ສານທັງໝົດຫຼືບໍ່?

ຮູບແບບການເສີມທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍຊະນິດ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນມາດຕະຖານອຸດສາຫະກຳສຳລັບຫອນສື່ສານ ໂດຍອີງໃສ່ປະສົບການທີ່ສຳເລັດຜົນມາເປັນເວລາຫຼາຍທົດສະວັດໃນການນຳໃຊ້ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຮູບແບບປະເພດ Warren ທີ່ມີສ່ວນເສີມທີ່ເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ແທນກັນໄປເປັນເສັ້ນທ......